دوازده سالم بود که کل مملکت تغییر کرد و من دوازده ساله هاج و واج به تغییراتی نگاه میکردم که ازشون سر درنمی آوردم.هنوز چند وقتی باید میگذشت تا عادت میکردم روز اول مهر توی مدرسه که نگاهم رو به اطراف میچ

بعضی آدما بوی آفتاب میدن
با یک نگاه
یا یک لبخند گذرا
یا اصلا با هیچکدوم اینها
فقط با حضورشون
میتونن تو رو پر از حس نور و گرما کنن

چقدر این آدمای آفتابی رو دوست دارم
یکعالمه

فکر نکنم خیلی وقت پیش بودمنظورم زمانیه که وبلاگ نویسی حسابی رونق داشتاوه البته الان که حساب میکنم به نظرم ده سالی ازش گذشتهبا اینکه یکجورایی هم زمان زیادیه و هم کم (نمیدونم چرا اینطوریه)،ولی منظورم چی

دون میگوئل روئیز در این کتاب از ما می خواهد از خود سه پرسش ساده ولی بسیار ژرف بکنیم:* من کیستم؟* چه چیز واقعی ست؟عشق چیست؟پاسخ های او به این پرسش ها به ما کمک می کند تا هر چه بیشتر به قدرتهای درونی ما

میگه:
بهترین راه شفا نگاه کردن به سایه های وجوده

با خودم فکر میکنم:
اینقدر به سایه ام بی محلی و بی توجهی کردم
آنقدررررر ازش فرار کردم
که من رو گذاشت و رفت
و من حالا
هر چقدر دنبالش میگردم پیداش نمیکنم

هر چند که یکعالمه سایه هستند که خودشون رو جای سایۀ من زده اند
ولی هیچکدوم سایۀ "من" نیستند

حیف،
کلید شفایم رو گم کرده ام!!!

آدمهای شجاعی که نقابشون رو (خواسته یا ناخواسته) انداخته اند دوست دارم
اونهایی که قابشون رو شکسته اند
و دارن دنبال سایه شون میگردن

اونایی که علیرغم تمام این سرگردونی ها شون
همۀ وجودشون پر از عشق و محبته

اونقدر که دلت میخواد دست دورشون بندازی
بغلشون کنی و فشارشون بدی
طوری که نفسشون بند بیاد و بگن
آهای خفه ام کردی

ولی حتی در این حالت هم لبخند از لبشون نیافته

اوه که چقدر دلم میخوادشون
چقدررررررر

حالا میفهممسایه ام گم نشدهجایی در عمق وجودم گم و گورش کرده بودم تا مبادا در مورد خودم چیزهایی رو بفهمم.چه چیزهایی؟خب،مثلاهر انتقادی که از هر کسی میکنم و هر غرغری که چه با صدای بلند میگمچه با این صدای